Nasz licznik kobietobójstw w Polsce został uruchomiony w styczniu 2024 roku i działa nieprzerwanie do chwili obecnej. Początkowo istniał w mediach społecznościowych, a od 2025 r. również za pośrednictwem strony internetowej. Licznik powstał w odpowiedzi na brak w naszym kraju oficjalnych statystyk dotyczących kobietobójstw, które byłyby skrupulatnie gromadzone przez instytucje rządowe i pozarządowe. Dlatego postanowiłyśmy na bieżąco, nieprzerwanie dokumentować przypadki kobietobójstw w Polsce; od początku naszym celem była nie tylko dokumentacja, ale również publiczne propagowanie świadomości na temat przemocy ze względu na płeć. Chcemy, by nasz licznik był jej materialnym, niezbywalnym dowodem. Opinia publiczna szybko zapomina o pojedynczych doniesieniach o przemocy wobec kobiet, często sprowadzając je do krzykliwych nagłówków, które mają wywołać szok, ale nie zachęcać do refleksji, gniewu i do zadawania pytań. My nie zapominamy – od początku nie tylko donosimy o zbrodniach wobec kobiet, ale też śledzimy, na ile możemy, przebieg śledztw i wyroki wydawane przez sądy. Formuła naszego projektu została bezpośrednio zainspirowana szeregiem podobnych projektów monitorujących kobietobójstwa za granicą, przede wszystkim licznikiem francuskim, australijskim oraz niemieckim. Wszystkie te projekty łączy otwarta i dostępna formuła – silna obecność w świecie cyfrowym i poprzez to, aktywne nagłaśnianie poszczególnych przypadków kobietobójstw, a także popularyzacja wśród odbiorców samego konceptu zabójstw ze względu na żeńską płeć. Od początku nie gromadzimy danych do szuflady, tylko nagłaśniamy przypadki zabójstw kobiet ofiar męskiej, patriarchalnej przemocy. Podobnie do wymienionych projektów, nasza praca również opiera się na codziennym, mozolnym przeczesywaniu mediów w poszukiwaniu nowych doniesień. Jesteśmy również w stałym kontakcie z prokuraturami. Bo media zapominają – a my nie. Dbamy także o mocne podstawy merytoryczne projektu. Stale konsultujemy naszą działalność z dr hab. Magdaleną Grzyb, kryminolożką z Uniwersytetu Jagiellońskiego, specjalistką w temacie przemocy ze względu na płeć i największą znawczynią tematu kobietobójstwa w Polsce, autorką monografii Kobieta jako ofiara zabójstwa. Studium kryminologiczne (2024), która stanowiła podstawę jej habilitacji. W styczniu 2025 roku nasz projekt dostał matronat Centrum Praw Kobiet, jednej z najstarszych organizacji feministycznych w Polsce, która na co dzień pomaga kobietom ofiarom przemocy. W latach 2021–23 przy fundacji istniało Obserwatorium ds. Kobietobójstwa, które było pierwszym projektem monitorującym kobietobójstwa w Polsce. Jesteśmy dumne, że naszą pracą nawiązujemy do tej przełomowej w dziejach polskiego feminizmu inicjatywy i tym samym niejako kontynuujemy zapoczątkowaną przez nią tradycję. Wierzymy, że nasza praca ma znaczenie — zarówno dla badań, jak i dla świadomości społecznej. Chcemy, by licznik kobietobójstw stał się narzędziem nie tylko dokumentacji, ale też kobiecej solidarności oraz zmiany w mentalności, a także w prawie. W przyszłości planujemy rozszerzyć projekt o raporty roczne, działania edukacyjne i dalsze inicjatywy, dotyczące badania i zwalczania przemocy wobec kobiet.